Крыжавыя дарогi, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119

3 перарывам у полудні, роўна і ўпарта трымалі Рыгоравы рукі выгладжаную далонямі сталь, а думкі несціхана насіліся ад Памыйкі да Якава Гіса.
Ён адкінуў ранейшыя планы і меркаванні і роўна а восьмай гадзіне вечара быў на Тамбоўскай.
Вядомы будынак паглядзеў на Рыгора радам асветленых вокан, памятлівымі форткамі дзвярэй і праз некалькі хвілін увёў у сваё нутро.
Там стаяў разварушаны гоман. Каля сотні чалавек рабочых, згрудзіўшыся ў цесную купку, нешта горача абгаварвалі.
Калі Рыгор падышоў да іх, то зразу разбегся вачыма ў два бакі.
У асяродку гутарыўшых тросся чорны пук Гісавых кос, пакрытых старым капелюшом, а з бакавых дзвярэй глядзела прадаўгаватае рыжае аблічча акалодачнага. Блішчастыя гузікі адсвечвалі зыркую электрыку, як вочы — трутлівую злосць.
Рыгор не паспеў запытаць, у чым справа, як акалодачны накіраваўся да купкі рабочых і голасна прагукаў:
— Гаспа-а-ддаі Прашу ачысціць памяшканне! Купка людзей зарухала і вузкім ланцужком палілася ў дзверы.
Адкрытае нездаваленне перабягала ззаду наперад у абураючай гутарцы пакідаўшых залу.
«Лекцыя забаронена — пайшлі!» — пачуў Рыгор.
То казаў Якаў Гіс.
— ЦД да мяне?
Як нібыта той, Якаў Гіс пайшоў далей, пакінуўшы Рыгора ўбаку.
Таварыш Гіс! — нагнаў Гіса Рыгораў выгук.
Той павярнуўся і запытальна паглядзеў на задніх.
— Ты мяне не пазнаеш?
— Нязвычны?
Якаў Гіс шчыра патрос працягнутую Рыгорам руку.
— Адкуль ты папаў сюды?
— Заблытанымі сцежкамі.
— Я думаю.
— Сустракаю цябе ўдвойчы. Ты не быў, часамі, учора на Выбаргскай старане?
— Быў. А чаму?
— Паверыш, заглядзеў цябе ў трамваі.
— Мне пра цябе казаў Артур Цвібель... Дарэчы, ён тут. Давай, выйшаўшы, пачакаем.
За парогам абодва пасталі, праводзячы вачыма абураных забаронай лекцыі рабочых.
— Ці не прайшоў ён наперадзе? — усуміўся Якаў Гіс.
3 дзвярэй выходзілі па адным чалавеку запозненыя, і нарэшце, з партфелем пад пахаю, паказалася сівая постаць акалодачнага.
Яны завярнуліся і пайшлі ўсцяж шырокае, бязлюднае вуліцы.
3-пад Абводнага канала беглі ім настрэчу два радкі сіняватых газавых агеньчыкаў. На Віндаўскай таварнай чуліся арцельныя выгукі насільшчыкаў ды манеўравыя свісткі стрэлачнікаў.
Працахкала конскімі падковамі пара рамізніцвіх каламажак.
— Табе далска? — папытаўся Рыгор.
— На Пецярбургскую... але я мушу зайсці да знаёмага на Лігаўцы. А ты дзе жывеш?
— У Лясным.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119