Чырвоныя зарнiцы, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100

Скора год, як у яго ваччу мігнула вунь тая агромністая рэклама з шарыкападшыпнікамі, шэрае кола шыны «трехугольннк», жывое, рэзвае дзіцянё з банкаю какао, электрычная лямпачка «озгаш». Ва ўсім гзтым шавеляцца яго надзеі і грапяткія жаданні, казытаўшыя яго ў момант прыезду. Гул і завіруха, разбежнасць і тлуматня сталічнага жыцця прыеліся яму, прасачылі ўсю істоту, увабралі ў сябе. А вось за гэтым сумным будынкам іншае, адваротнае жыццё.
Але што за раздумы над біламі моста?
— Пайду да Ганны!..
Ужо на другім кроку ад месца, на якім мігнула гэта невыразная ні то думка, ні то жаданне, Рыгор адчуў вострую патрэбу ўгледзець сваю нядаўнюю прыяцельку. Было б дзіўным, калі не загадкавым, каб іх доўгае, блізкае і цёплае сяброўства так раптам і гэтак ніякавата распалася. Няўжо Ганна зразу занядбала ўсімі тымі пачуццямі, якія звязвалі яе з Рыгорам? Прынамсі, у яго, Рыгора, няма сумнення ў тое, што Ганна хоць часткаю ды жыве мінулым. Было б, сапраўды, шаломным і абураючым, каб яна выхаласціла сваё нутро ад усякае да яго прыязні.
— Ну, што вунь там, па восьмай роце, за натоўп людзей?
Прыслухайся. Марсельеза?
Штосьці раптам павярнула Рыгора вузкім тратуарам налева — ага! Першае мая!
ЗначяГ нё толькі бастуе іх завод ды некалькі ішпых заводаў на Выбаргскай, а і тут вось... Нават маніфестацыя і побач з казармамі...
Наператоч яму выбегла з двара казармы каля дзесятка ізмайлаўцаў. Іх узрокі прагна накіраваліся ў бок нядаўна прагучаўшай песні.
Адтуль ужо даносіліся бразгі паліцзйскіх падкоў. Аголеныя тратуары лавілі скрадныя зрокі схаваных каля брам маніфестантаў. Асцярожліва некалькі чорных фігур перакрыжавала вуліцу. Пачуўся раздражальны свіст, рэзвы выгук. Перапяўшы вуліцу, шэраг гарадавых па камандзе абярнуліся назад і замёрлі на месцы.
Настаражылася купка ізмайлаўцаў. Рыгор завярнуў да праспекта.
Жалезны пераплёт мосціка праз Фантанку. Моцныя гранітныя аправы сціснулі зялёную ваду халоднымі абоймамі. Направа — землечарпалка з паднятым вядром чорнага ілу. Далей — чарада цёмных засмоленых барак. Яшчэ далей, да Чарнышовага моста, лёгкі адкрыты параходзік развівае лохмы сіняватага дыму. Чуць відаць — цёмныя планы людзей над біламі, між высокіх каменных альтан. Што за выпадак?
Пэўна вось так глядзелі людзі і тады, калі ў чорнае вока палонкі падала Гэля?
Гэля!
Які жудасны шлях — ад Фантанкі ў анатамічку...
Э-э-х!
Надарванае сэрца асірацелага бацькі. Халодныя сцены раўнадушнага горада. Глыбіня і незмярымасць людское трагедыі.
Гэля сябар і таварыш.
Зелень пастаўнікоў і белы валь квітучых садоў. Вёрткасць і рэзвасць маладое ласкі. Жніўныя песні і бесклапотныя гульні. Сілцы...
Кінографічнае  прамільганне  здарэнняў,  прыгод, выпадкаў і шэрагу доўгіх гадоў... Муры туляць зніжанае сонца? Так, цягне золкім холадам. На чарзе ледаход... Што-а? Музыка?
Разухабістай хадою пяцёра падвыпіўшых хлапцоў накіроўваюць проста да Рыгора. Буйны гармонік — на размах рук — выцінае «Чудны месяц», далікатна змаўкаючы на вярхах людскіх утораў. Каля моста — спынка.
— На Пад'ячаскую! — крыкнуў адзін, і пяцёра спін засланілі ад Рыгора прагляд наперад.
Ён ускорыў хаду, абагнаў вясёлую кампанію і схаваўся ў браме пяціпавярховага шэрага будынка. Не абмыліцца б.
Ну, усё ж яна жыве не дзе іначай, як тут. Потым, вось, усходамі — этаж...
Рыгор пільна разглядваў нумаркі над дзвярыма, паднімаючыся ўгору.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100