Чырвоныя зарнiцы, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100

— Вярней — едуць, Сарафіна Хлораўна, едуць... Ён прайшоў у пакой і пакінуў адчыненымі дзверы.
Гаспадыня стала ў іх, як партрэт у рамках, і напружана чакала далейшага паведамлення ад Рыгора.
— Я павінен вас, Сарафіна Хлораўна, пакінуць. I буду прасіць, каб вы зрабілі падрахункі...
— Што вы кажаце?!
Гаспадыня, мэрам збаяўшыся гэтага, азірнулася на калідор і крыху прычыніла дзверы.
— Так нечакана?
— Нечакана, Сарафіна Хлораўна...
— Назусім паедзеце з Пецярбурга?
— Не спадзяюся, каб не вярнуцца. А таму і вас прасіцьму паглядзець за ўсім тым, чаго я не магу з сабою ўзяць... Усё здараецца... гара з гарою не сходзіцца...
— А чалавек з чалавекам заўсёды... Шкада мне вас, Рыгор Міхасевіч... I вы далёка едзеце?
— Не блізка.
— Гм...
Яна моўчкі пастаяла яшчэ хвілін з пяць і з апушчанаю галавою павярнула з дзвярэй.
Рыгор зачыніў дзверы, абавёў узрокам свой пакой і рашуча сам сабе праказаў:
— У нядзелю а дзесятай!
— Пішэце, Рыгор Міхасевіч, пішэце, прашу вас,— стоячы ў адчыненым акне, прасіла Рыгора яго гаспадыня.
Ён яшчэ раз зняў ёй капялюш і, з куфэркам у руцэ, а пакункам у другой, павярнуў у браму.
Сарафіна Хлораўна махала белаю хусцінкаю і не аднімала ваччу, пакуль Рыгор выйшаў на вуліцу і схаваўся за брамаю.
Ціхая шырокая вуліца выглядала святочна. Наўсцяж яе можна было бачыць лічаных пешаходаў. Дзесьці ўправа ад дачы Сарафіны Скрынкінай чулася фартэпіянная музыка.
Яскравай сонечнай раніцай, пад распуканымі дрэвамі саду і палісадніка, мілагучныя зыкі якоесьці незнаёмае арыі навявалі асалоду і казыталі Рыгорава нутро. Ці не працяг гэта тае музыкі, якая вітала год таму назад яго прыезд у Пецярбург? Калі б яна мела здатнасць уплывовасці на людскі лёс — то была б добрая адзнака. Рыгор не паскардзіцца на пражыты ў Пецярбурзе час. Яго жыццё дапамінала музыку, але не перабояў і вібрацый струн, а кіпення пачуццяў ды натхнення, як водгуку законаў рабочага змагання за шчаслівае, адпаведнае працаўніку існаванне. Гэта музыка яго жыцця і зараз не астыла, не здала свае напружанасці, а толькі мяняе варыяцыю.
— Рамізнік!
Заглядзеўшыся на каняку, якая нядбайна вывозіла яго з ператочнае вуліцы, лахматы чалавек на каламажцы рупліва затузаў лейцамі. Каняка заварушылася, натужылася і пабегла да Рыгора.
— На Царскасельскі вакзал!
— Паўтара рубля.
— Рубель?
— Што вы, гэткая далячынь. Падбаўце-э.
— Яшчэ дваццаць капеек?
Рыгор намерыўся ісці далей, ды яго прыпыніў чыйсьці вокліч. Ён азірнуўся і ўгледзеў кароценькага чалавека з бежанскага камітэта.
— Выбачайце, я па адным пытанні да вас,— вітаючыся, праказаў ён да Рыгора.— Вы спяшаецеся недзе?
— Так, я зараз еду на вакзал, а там...
— Далёка?
— У Мінск! Па справах!
— На працу?
— Так...
— Цікава, вельмі цікава, гм... Толькі, бачыце, час такі, што там зусім небяспечна...
— Давайце едам! — перабіў рамізнік, звяртаючыся да Рыгора.
— Сядайце, калі па дарозе,— запрапанаваў Рыгор кароценькаму чалавеку.
— Як вам сказаць... я та не ў той бок, толькі... рад вас правясці да Каменаастроўскага...


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100