Чырвоныя зарнiцы, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100

— Едзем, а куды — губімся! — скардзіўся Сёмка. I ў гэтай яго скарзе ўтрата бацькі атульвалася маўчанкаю. Страшным жахам нясло ад змучанай сям'і, з'езджанага каня, з высахшых і збітых калёс, з слабенькіх драбінак, напакаваных рэшткамі доўгагадовага яабытку.
— Што мне ім парадзіць і чым пасобіць? Рыгоравы думкі паступова вызваляліся з палону
першых уражанняў ад смерці мацеры і раз'юшана віліся вакол глыбейшай трагедьгі жывых. То ж былі лепшыя і шчырэйшыя яго сябры... То былі...
— Усё ж вы  думаеце  нешта,  калі кіруеце  на Оршу?
— Дарога Ідзе на Орпгу, і мы едзем на Оршу. Не ехаць жа на Вільню! А за Оршаю?
— Ну, мне ж хтосьці казаў... Гэлін бацька? — што сілцоўцы...
— Вось, братка Рыгор, гэта ж падумаць — Гэля? Волька спагадліва паківала галавою.
— Бывала, столькі рэзвасці ў дзяўчыны, столькі жьттіпя! Бывала...
Вольчын сказ на момант спыніў далейшую гутарку пра наступнае, і вобразы бесклапотнага мінулага вярнулі іх да Сілцоў.
— Бывала... няма чаго ўспамінаць бывалашняга... Глядзеце, дзеткі, у будучыню...
Саламея азірнулася на Вольку.
— Так, частка паехала на Куршчыну. Та, думаеш, ведаем, якаво ім там?
— Ды з коньмі — гэта ж на ўсё лета язды!
— А што зробіш... Хоць да Оршы даехаць, не аддавапь жа каня за бясцэнак. Можа, удасца, то ў Оршы збудзем, далей — цягніком.
— На Курск?
Сёмка пытальна паглядзеў Вольцы ў твар.
— Або я ведаю? — адказала тая.— За людзьмі.
— Можа б, ты паоаіў тпто, Рыгор? Ты ж, аднакава, чалавек бывалы... Падумай, братка!..
Волька сказала і настарожліва чакала адказу, зусім няўвераная ў яго збавенне.
Рыгор задуменна глядзеў на цёмныя кароны ліп. Думкі бязмоцна засядалі ў руцяным лісці. Мацеоын вобраз блытаў іх разгарненні і туманіў горнасню. Двуактавая трагедыя пілавала сэрца. Дзе выйсце?
Раптам, мэрам хто падказаў, перад Рыгорам мігнуў бежанскі камітэт у Пецябурзе. Як жывы, забегаў кароценькі чалавек.
— Так, я магу вам параіць...
На дзядзінец уз'ехала падвода. Аглянуўшыся на стук калёс, можна было бачыць, як злезшы з воза чалавек прайшоў да кватэры аканома.
Рыгор кінуў гутарку і пабег яму наўздагон.
— Яўген Віктаравіч, прашу вас! — выгукнуў ён. Кіраўнік работ азірнуўся на Рыгора, трымаючыся
за клямку дзвярэй.
— Я б вельмі прасіў вас...— тут бежанцы, мае добрыя знаёмыя, ці нельга было б залічыць у атрад? Ведаеце, Яўген Віктаравіч, згінуць людзі — два тыдні ў дарозе. Едуць — а куды?
— Ці ж яны адны? Не ведаю. Упраўленне мае прыслаць палонных. Цяжка сказаць... Трэба падумаць...
Кіраўнік думаў, паглядаючы ў бок падводы,— Рыгор прасіў далей:
— Можа, якколечы ўсёткі можна было б... Буду вам шчыра ўдзячным.
— Падумаю... Бач, зараз мы ўсім адказваем,— паддаваўся кіраўнік.
— Я б згодзен хоць на сваё месца, Яўген Віктаравіч!
— Кіньце, што вы!.. Трэба падумаць... Няўжо-такі мы не вымеркуем...
КіраўнІк памаўчаў.
— Я перадам Памыйку.
— Вы зробіце добрую справу, Яўген Віктаравіч!
— Так... Гутарце з Паўлам — няхай пасля ён мне прыпамятае...
— Дазвольце падзякаваць!


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100