Чырвоныя зарнiцы, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100

Рыгор расплаціўся з вазніцаю і на параконцы вярнуўся з Лібаю ў мястэчка.
Пачынаў церусіць дробны дожджык. Раз'езджаная дарога тапіла калёсы. Усё ж пара моцных коней не зважала на вязкасць і ўподбежкі нясла цяжкую ваенную каламажку.
Калі яны абмінулі ўзгорак і пачалі спускацца да мястэчка, Рыгор аднавіў на нейкі час замоўкшую гутарку:
— Я б прасіў вас, Ліба, пераначаваць; навошта ням ноччу ехаць?
— Гэта відаць будзе прыехаўшы... Тут жа жыве якаясьці мая цётка...
— Усё-такі жыве?
— А вы думалі, я да вас ехала? Я ехала да цёткі...
— Я нічога не думаў, паверце! Ваш прыезд мяне болып узрадаваў, ніж здзівіў. Каб я меў сілу... ці гравы... я б вас, Ліба, не адпусціў адгэтуль...
Яна пытальна ўталопіла колкі ўзрок у абліты ласкаваю ўхмылкаю Рыгораў твар. Бэзавы пах парфумы заказлытаў у яго носе.
— Вы праўду кажаце? — наводна запытала Ліба.
— Што думаю, тое і кажу...
— А, ггрызнайцеся: хоць калі думалі, што мы з вамі можам спаткацца пры гэткіх абставінах, як зараз?
— Ніколі... I тое, што гэта здарылася, дзякуючы вям, мяне глыбока кранула. Я адчуваю ў вас блізкага сабв' чалавека... За апошні час, Толькі два месяцы мінула, як мы з вамі развіталіся на вакзале, а ў маім жыцці — шэраг буйных .чдарэнняў. I цяжэйшае з усіх — смерць мацеры... Тыдзень таму якраз, як выпадкова напатканы зямляк, мой лепшы таварыш, прывёз мне гэту вестку. Бедная ехала ў бежанцы, поўная надзеі ўгледзець свайго сына, а тыфус — рраз — і гатова! Таварыш схаваў яе ў дзёсяці вёрстах ад Мінска, пры дарозе... Вестка гэта балюча раніла маё сэрца — шкада кабеты! Шкада, ведаеце, Ліба, не толькі як мацеры, а і як чалавека. Яна ў мяне была добрым, адзыўлівым, шчырым сябрам. Жыла мною, цярпела з-за мяне, ганарылася, надзеялася... I раптам... Мулкая думка не дае супакоіцца...
— Я вам таварыш па няшчасці,— даўшы выказацца Рыгору, адрывіста праказала Ліба.
Яе раптоўны голас зычэў адбіткам растрывожанага Рыгорам смутку.
— Я вам спагадаю, бо толькі-толькі сама перажыла падобную трагедыю... За тыдзень да выеаду з Пецярбурга мне паведамілі страшную рэч... пра нагальную смерць бацькі. Стары збіраўся ехаць да мяне і, пераходзячы чыгунку, папаў пад цягнік. Няшчаснаму адрэзала абедзве нагі — не паспелі данесці да бальніцы, як ён памёр. Вы не паверыце, што са мною рабілася... Я думала... Смерць бацькі перавярнула ва мне нутро... Цэлы тыдзень хадзіла я як сама не свая... Бацька — гэта ж бацька! Аднак нічога не парадзіш — мушу жыць без яго...
— Так... Мусім жыць — падобныя трагедыі не мінучы...
Пад уплывам гэтых размоў яны крыху пасядзелі моўчкі, бесцікаўна разглядаючы замокшыя гароды і рэдкія мэндлі нядаўна зжатага жыта.
— Заехаць у мястэчка ці проста ў Ступкі? — запытаў фурман.
— Вы хочаце спыніццп ў мястэчку? — спытаў Рыгор Лібу.
Тая паціснула плячыма і адказала:
— Каб я ведала, што знайду цётку...
— А адрас маеце?
— Зразумела... Чаму ж бы я ехала тады?..
Яна дастала запісную кніжку і спешна пачала чытаць карандашныя нататкі. Фурман спыніў каня.
— Можа, паабедалі б?.. Але і з гэтым уладзім у Ступках, калі вы...
— Добра, едзьце, куды хочаце,— хаваючы кніжку, згадзілася Ліба.
— У Ступкі! — вялеў фурману Рыгор.
Той моцна тузануў лейцамі і крута павярнуў налева.
— Стой-ай — пачуўся гучны воклік засаб некалькіх чалавек.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100