Чырвоныя зарнiцы, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100

— Вось пазнайцеся лепш з сястрою,— запрапанаваў Рыгор.
— Бачыш... я зжыўся быў з Паўлам... А Сёмка?.. Сёмка... Не, Сёмка быў бы...
Рыгор адчуваў падышоўшую цяжасць гутарыць. Язык прыліпаў да гартані, і толькі вочы напружана гляпзелі ў заваражыўшы яго Лібін твар.
Белая, стройная рука сястры перабірала пальцамі космы яго ўскудлачаных валасоў. 3-пад шэрага плацця даходзілі зачасціўшыя стукі Лібінага сэрца.
— Калі ж цябе спатыкаць на мінскім вакзале, Рыгор?
Сетка ценго ад разрослае купаю ліггы пакрыла русую галаву Рыгора.
— Я дам знаць,
— Дасі? Не хлусіш?
Рыгоравьт губы кранулі выпуку чырвонае шчакі дзяўчыны.
Іх адняў гулкі стук конскіх капытоў па мосце. То вяртаўся ў двор упраўляючы. Яны адвярнуліся к дарозе.
— Пан?
— Упраўляючы. Пана вайна затрымала ў Варшаве.
Ліба агідна сплюнула, а Рыгор рассмяяўся.
— Можна было б апраўдаць вайну, каб ды толькі яна скончьтла з панамі...
— Люблю цябе, Ліба, за твае думкі...
— Толькі за думкі?
Жартаўлівы сказ скалануў Рыгорава нутро. Ён падняўся і працягнуў Лібе руку.
Каля вадакачкі япгчэ раз мігнуўся ў Рьтгоравым ваччу белы кавалачак Лібінай касынкі. Рыгор матнуў шапкаю і адвярнуўся да станцыі.
Насілыпчык пхаў поўную тачку пасылак. Пяцёра сялян адзін за другім паўзнімаліся з лаўкі і пайшлі з перона. У адчыненым акне аднастайна тарахцеў марзе.
Чыгуначны жандар, выткнуўшыся з-за рога станцыённага будынка, сурова паглядзеў на яго і тут жа знік.
Па станцьті стала ціха. «Паеду да кіраўніка работ».
Рашэнне ўзняло Рыгора з месца, і ён лёгка ачуўся каля падводьт, на якой прыехаў сам і прывёз Лібу.
— Едзем!
— У двор? — запьттаў фурман.
— У канцылярыю кіраўніка работ... Шпарчэй!.. Фурман пагнаў коні. Калдобістая дарога падкідала воз, качаючы Рыгора ў бакі. Але ён не зважаў на грасучку, цалкам аддаўшыся планаванню наступнага.
Лібін прыезд вызначыў у ім наяўнасць акрэсленай мэты. Так, Рыгор гэта адчуў учарашнім днём, калі знаходзіўся з Лібаю каля рэчкі. Яна нарадзіла ў ім моцную прагу кінуць адзінокае жыццё.
Дакуль яго цягнуць, мардуючы чулае сэрца? Зося, Ганна, Наталля... і, нарэшце, Ліба... Ён павінен адзнаць усю глыб перажытага хвалявання. Яго сляды ляглі выразнымі адбіткамі ў перачулым нутры. Ліба кранула іх сваёю гарачаю шчырасцю. За яе вобразам — пустэч, якая сцірае прамігнуўшыя цені.
Рыгор павярвуўся ў бок станцыі, але яе не відаць было за местачковым будьшкам. Перад ім вокны канцылярыі кіраўніка работ адсвечвалі сонечным праменнем.
«Буду прасіць камандзіроўкі... адкамандзіроўкі-ы?»
— А-а, Рыгор Міхасевіч? Адкуль гэта? — спаткаў яго Проваў, калі коні спыніліся перад ганкам канцылярыі.
Кіраўнік гасцінна, як ніколі да гэтага, глядзеў на Рыгора, працягваючы яму руку.
— Са станцыі?..
— А мне вось трэба было...


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100