Чырвоныя зарнiцы, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100

Ліба няўверанаю хадою накіроўвала да Віленскага „цкзала. Выходзячы з Падгорнай, яна паглядзела на гадзіннік. Няўжо сапсаваўся? Ці, можа, яна зарана вьійшла? Да цягніка — добрая гадзіна... Ды што цягнік? Ласне ўчора і пазаўчора яна таксама не прыходзіла да яго прыбыцця, пільна прапускала ўсіх прывезеных ім пасажыраў і з тым, што прыйшла, варочалася назад? Напэўна, Рыгора нешта затрымала ў атрадзе. Іначай бы ён ужо быў у Мінску... А можа?..
Зялёныя дрэвы Каломенскага бульвара манілі на вольныя месцы незамешчаных лавак. «Лепей пасядзець з паўгадзіны, ніж варочацца ў лазарэт».
Яна накіравала праз вуліцу да бульвара, калі яе пазвалі:
— Сястрыца, выбачайце!
Ліба ўздрыганула ад нечаканасці і спынілася. Агледзецца назад было позна, бо гукаўшы мужчына ў форме чыноўніка дарожнага ведамства, тут жа, збоку яе, браў пад казырок.
— Здаецца, не мыляюся?
— Што вам ад мяне патрэбна? — нездаволена запытала Ліба, гледзячы на чыноўніка.
— Я перапрашаю...
I ці то жаночая падатлівасць перад мужчынаю, ці інстынктыўнае адчуванне знаёмае ноткі ў голасе чыноўніка, а мо іншае нешта прымусіла Лібу ўважліва паглядзець яму ў твар.
— Ох, гэта твар Цаўла?
— Ды вы не хочаце са мною гаварыць?
— Вы так неспадзявана!
— У вас вялікая перамена!
— Хто б то думаў — у гэткім месцы!
— Вы на бульвар?
— Дзе вы гінеце, што столькі часу ў Мінску і ні гуку... Як мігнуўся на станцыі, пры ад'ездзе са Ступак — дык мэрам у ваду...
— Пачакайце лаяць, Ліба...
Яны падышлі да лаўкі і спыніліся.
— Вас мала лаяць, вас трэба біць. Таварыш называецца... Сядайце-э...
Вабулька пільна паглядзела на іх і далікатна пасунулася на край лаўкі...
— Можа, выберам лепшую?
— Мне некалі доўга сядзець...
— Са мною?
— Кіньце выдумляць... Давайце лепш разам спатыкаць Рыгора.
— Рыгора?! Ён едзе ў Мінск?
— Ужо тыдзень, як едзе... Рыгор едзе, а Павал жыве — між тым ні таго, ні другога...
— Дайце сказаць... Дык, можа, пара ісці на вакзал?
Ліба прысела побач і хапіла Паўла за руку.
— Зараз... вось скажэце, дзе вы прападаеце?
— Плаваю ў паветры... Уявіце сабе, не паспеў сысці з вакзала, як мне білет у рукі — і едзь у Маскву. А з Масквы ў Казань, у Ніжні... Паверыце, не меў вольнае часінкі, каб хоць адкрытку кінуць. Вам, або Рыгору... Чую, што стрэўшы яго, мецьму доўгую споведзь... А прынамсі, і на столечкі віны... Вось заўтра ж зноў на цягнік і ў Віцебск...
— Разносіце жыццё па свеце...
— Так, рассяваю бясследна... А вы тут...
— А я тут... Праводзьце на вакзал... Таварыш прыязджае, а вы нібыта той...
— Што вы, Ліба!.. Мяне цікавіць не меней, калі не болей... Нарэшце, едзе-а...
— Я вымусіла.
Ліба асалодна зарагатала, абвесіўшыся на Паўлавай руцэ.
— У вас прабіваецца жаночае дыктатарства...
— А вам гэта не даспадобы?
Паўз іх праехала некалькі рамізнікаў да вакзала...
Яны ўскорылі хаду. Гудок, які вяшчаў прыбыццё цягніка, стрэў іх на ўсходах у будынак вакзала.
3 будынка дыхнула густым, спецыфічным імпадам неправетранай казармы.
Яны перш памкнуліся прайсці на перон праз трэцюю класу, а далей мусілі павярнуць у першую. Напакованая людзьмі, як бочка селядцамі, трэцяя класа прыпыніла іх у дзвярах.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100