Чырвоныя зарнiцы, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100

Каля яго стаяла знаёмая яму ладавальніца.
— Калі ласка!
— Якраз прыйшоў мой муж. Вунь ёН сядзіць...
Злата з вясёлай усмешкай ткнула пальцам на сталовую.
— Шанцуе! — праказаў Рыгор і падышоў да стала, за якім сядзеў Сіман.
— Рыгор? — падняўся той і ад шчырасці затрос Рыгораву руку.
— Неспадзявана як! — выгукнуў ён яшчэ мацней. Але мэрам бы спалохаўся свайго гуку і порсткім
узрокам павёў па харчоўцы.
— Злата, падай сюды пару бутэлек піва.
— Чакай,— перапыніў яго Рыгор,— я паабедаў ужо.
— Вось і добра... мая жонка, пазнайся!..
Рыгор падняўся з крэсла і працягнуў знаёмай падавальніцы руку.
— Я паспеў пазнацца ўжо. Ха-ха-ха!
— Ласне?
Сіман паглядзеў на жонку.
— Ён не хлусіць?
— На гэты раз не...
— А заўсё'ды, хочаце сказаць... Злата смеючыся пабегла да буфета.
— Выпадкова, ведаеш... Прыгледзелася, і мне кінулася ў вочы нешта знаёмае ў твары. I не абмыліўся — сустракаліся; памятаеш,  у Смагінскім лесе?..
— Добрая ў цябе памяць. Злата прынесла піва.
Сіман разліў   па шклянках і падняў адну над
сталом:
— За цікавае спатканне!.. А ты, Злата, не вып'еш?
— Ты не глядзі на мяне, я занятая... Яна не адводзіла вачэй ад Рыгора.
— Ужо каля двух гадоў як бачыліся! I што за гэты Час начаўплося!
Абодва стукнуліся шклянкамі і засаб выпілі.
— За лепгпую будучыню, Рыгор!..
— Ну, як ты жывеш, скажы хаця? Жонка скардзілася, як мэрам бы...
— Я жартавала,— пераняла Злата і адбегла ад стала.
— Нецікава жыву...
— А працуеш дзе?
— Лекцыі даю... Маю некалькі вучняў і гэтым... У ліхой бядзе... Якраз жаніўся... Жонка, бачыш, вымушана працаваць... А каб не працавала — туга, брат... Але ты...
Сіман даследавальным узрокам агледзеў Рыгора.
— У ваеншчыну падаўся?
— Як бачыш... і думаеш праз каго?
— Скажы.
— Памыйка спакусіў. Стрэў мяне ў Пецярбурзе — во, так во, як я цябе, і давай агітаваць... На гэты раз я не мог устаяць і здаўся... Якраз з завода разлічылі, і чаму ж бы... Так месяцаў пяць дачыў...
— А дзе ж цяпер Памыйка?
— Таксама ў Мінску... Сустракаў мяне сёння з Лібаю.
— Значыць, уся смагінская хеўра сабралася! — ізноў перайшоў на вышэйшую ноту Сіман.— Вось дык гісторыя! За яе мудрыя законы!
Ён зрабіў да таго гучны чок, што наведваючыя, як адзін, абярнуліся ў іх бок.
— Пабіў шклянку? — запытала, падбегшы да стала, Злата.
— А калі і пабілі адну?..
Сіман узяўся двума пальцамі за вузенькую французскую бародку і з свайго блядога, аб'інтэлігенчанага твару зрабіў дэманскую міну.
— Значыць, і Ліба тут!


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100