Чырвоныя зарнiцы, 1 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100

— Іначай, ніж тады, калі мы рассталіся.
— Трэба верыць...
Кароткая паўза дала Наталі магчымасць запытаць Рыгора:
— Жаніўся?
— Не таюся... Запрашаю да сябе...
Рыгор адарваў кавалачак чыстае паперы і хутка падаў яго Наталі.
— Мой адрас. Не прыйдзеш — жонка мяне заклюе. Я ёй многа гаварыў пра цябе.
— Нават да таго прыйшло? Дазволь табе не паверыць... Ну, што ж... Жыццё, разумееш, плыве, дарогі крыжуюцца...
— Крыжуюцца, а болып блытаюцца... Ці даўно тапталі нагамі прыбраныя вуліцы Рыгі, а гэта... Сапраўды ты замужам?
Яго ўпераны ўзрок на Наталю прыліп да яе пахарашэўшага ў апошнюю хвіліну твару. Калі ён апаў на стол, то якраз трапіў на выпаўшую з адчыненага рыдыкюля рудую фатаграфію, дзе задком уверх ляжала рэзвае малое.
— Дазволь павіншаваць! Ты ўсё ж спрытпейшая ад мяне.
Перад Рыгоравым носам мігпуўся Наталін рыдыкюль.
— Ты нізвання не змяніўся, Рыгор.
Наталя суцешна паглядала на яго праз стол і задаволена ўхмылялася.
— А ўмовы вымагалі многага,— адказаў Рыгор.
— Чаму?
— Як табе сказаць! Давялося шмат чаго перажыць... Матку страціў. Шэраг блізкіх людзей... у тым ліку... цябе...
— Смяешся?..
— 3 чаго б смяяўся, але не з гэтага.
Сур'езная міна пакрыла Наталін твар. Стромкі ўзрок яе адарваўся ад Рыгора і прабег праз канцылярыю, як сонечны зайчык.
— А я не сказала б, каб ты быў у мяне згубленым... Апошняе слова замерла ў ціхім шэпце. Але Рыгор
яго пачуў, і яго нутро адгукнулася едкім уколам яскравых успамінаў.
Каб не збіцца на сантыменты, ён перамяніў гутарку, праказаўшы да Наталі:
— Абяцаеш быць у нас вечарам?
— Білет страчу.
— Можна адтэрмінаваць... Хочаш, я сам гэта зраблю.
— Навошта, часу ў мяне хапае... Ага!..
Наталя спрытна зазірнула ў рыдыкюль і дастала з яго ліст:
— Выбачай, Рыгор. Гэта ён мяне прывёў сюды. На!
— Гэты ліст — ён?!
Яго ўзрок прабег па шэрым квадраціку паперы. «Ад каго б?»
— Мяне вельмі прасілі перадаць табе яго, і я мусіла...
— Я не магу дагадацца, хто мне яго перасылае... Адну хвіліну...
Рыгор дастаў з канверта ліст і ёмка перавярнуў яго на апошнюю старонку.
— Дзе ты з ім стрэлася?
— Зусім выпадкова, у адной рабочай сям'і. Ён мне дужа спадабаўся. Не была знаёма, а ўвечар сышліся, мэрам бы гадамі ведаю яго. I чаму ж было адказаць
яго просьбе!.. Скардзіўся, што некалькі лістоў напісаў, а ты маўчыш...
— ?!
— Так, так, Анікей Кузін не схлусіць. Я яму веру...
— Павер, што не атрымаў аніводнага ліста...
— А каб першым напісаў яму, страціў бы гонар, думаеш?
— У нашых з ім адносінах няма гэтага разумення...
— Выбачайце!..


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100