Крыжавыя дарогi, 2 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34

— Хадзем! Думаеш? Саромеешся?
Апошняе запытанне агаліла праўду. Рыгор адказаў на гэта сударжным уздрыгам і на некалькі хвілін адсрочыў намер пайсці з Гэляю.
Але яна пераняла Рыгора, стукнуўшы нагою ў браму.
— Хто там? — пачуўся з-за брамы мужчынскі голас.
— Гэля.
Бразнулі ключы, і каля іх вырас высокага росту, тоўста апрануты дворнік.
— Ідзеце.
Рыгор безабдумна шагнуў за Гэляй і ачуўся ў вузкім цесным двары.
— Дай капеек дваццаць дворніку,— шапнула Гэля Рыгору.
Той спыніўся, дастаў пулярэс і, абмацаўшы сярэбраную манету, працягнуў руку да дворніка.
— Дзякую! — адказаў той. Рыгору замоташніла.
Ды куды было раздумваць! Падобны астрожнаму, выразны стук брамы аддзяліў іх ад вуліцы. Гэля мерзканула ў цёмны кут двара, сыкнуўшы Рыгору. Нельга было не ісці на яе кліч.
Праз хвілю абое ўзбіраліся павілымі ўсходамі наверх. У нос біла атручанае паветра: нясло памыямі, гнілым расолам, здыхляцінай. Сумны агеньчык вугальнае лямпачкі сеяў нудоту.
— Зараз, вось, Рыгорка, зараз,— суцяшала Гэля. Рыгор маўчаў, не даючы сабе адчоту ў бягучым і
не зазіраючы наперад. Лёгкі хмялёк, захоплены ў Ганны, развеяўся. Сапраўднасць непрыхарошанай глядзела яму ў вочы. Ён больш зрочыў пад ногі, на выбітыя, замурзаныя ўступы. Не заўважыў аблупленых сцен і ўткнутых у іх, абітых палатном і цыратаю, дзвярэй.
— Ужо! — даняслося праз адзін пралёт, які аддзяліў яго ад Гэлі.
Пакуль Рыгор яе нагнаў — дзверы былі адпертымі.
— Уваходзь, Рыгорка! — запрасіла Гэля.
Рыгор пераступіў парог у цёмны калідор. Дыхнуўшы імпад не даў магчымасці адступіць ад дзвярэй, і Гэля таўхнула яго рукою.
— Прайдзі наперад.
Разам з выказам гэтых слоў бліснула святло. I тут жа, як па чыйму оклічу, з бакавых дзвярэй высунула галаву страшэннае стварэнне: налахмачаная, адутлая, з бліскучымі вачыма пажылая кабета. На ўзроўні яе плюскатага носа з адвіслым падбародкам целяпаліся гарбузамі сренаменальныя грудзі.
— Вольны нумар трэці. На час ці нанач?
— Гэта мой знаёмы, і ён у мяне заначуе.
— Там усё напагатове. Можа, піва патрабуецца? Стварэнне не мяняла позы.
— Я вам скажу, Палута Янкаўна,— нездаволена адказала Гэля і прапусціла Рыгора ў пакой.
Рыгор моўчкі шуснуў у адчыненыя дзверы і стомлена прысеў на зялёнай тумбачцы. Абставіны яго вярнулі — яны былі знаёмы Рыгору па вядомым творы Купрына. Ужо адно паветра, прасякнутае вострымі, тухлымі пахамі, казала за ўсё. Яго забіраў жаль і ссала жуда. Спраўдзілася! Нездарма ад першага спаткання з Гэляй ён затаіў мулкую падазронасць — за-раз яна навыяве.
Гэля незаўважна для яго распранулася, выбегла дзесьці з пакоя і следам вярнулася з закуранаю цыгаркаю ды дзвюма пляшкамі піва.
— Смага, Рыгорка, забірае. Ш, прашу. Садзіся да стала... Я бачу, што для цябе ўсё гэта нечаканым выглядае. Га?
— Нечаканым, Гэля, і страшным...
— Для рэвалюцыянера ды страпша? Ха-ха-хаІ Рыгорка-а?
— Страшным і балючым.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34