Крыжавыя дарогi, 2 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34

Гэля падала яму шклянку пеністага піва. Пакуль Рыгор падняў яе з стала, яна другую выпіла засаб, зацяжна ахнуўшы.
— Пі-ы, мой добры сябра, пі-ы, мой... Спрытным повертам яна апынулася ў яго на каленях і абвіла халоднаю рукою яго шыю.
Рыгор скалынуўся і крыху адхіліў галаву...
— Рыго-орка-а! Давялося-а мне-э... Я тады не магла сазнацца — сэрца, ведаеш, ціснула-а... А зараз — не выцерпела... Або ты не дазнаўся б, Рыгорка-а? Му-сіла-а? Во-а — пасцель мая — высокая і мяккая, а муляе... муляе, сябра мой дарагі...
Гэля шчыльна прытулілася напудранаю, вялаю шчакою да разгарачанага твару Рыгора. Яе сухія губы правялі па яго лбе халодную стужачку мёртвага пацалунку...
— Ты на мяне злуеш?
— Шчога падобнага... Я цябе шкадую...
— А чаму ты нудны такі? Над чым задумаўся-а? Прыйшоў да дзяўчыны і думаеш?..
Шва палілося Рыгору на прыпол. Ён паднёс шклянку да губ, смакануў крыху і адставіў...
— Раздзявайся, Рыгор... ужо нечага далей марнаваць час...
Гэля першаю стала здымаць з сябе памятую, бедную кашульку. 3-пад нізка агарсаванай сарочкі паказаліся худыя, плоскія, касцістыя грудзі. Тонкая шыя слаба трымала вяртлявую галаву.
— Ты не супроць таго, каб і я тут спала?
— Табе лепі відна,— ціха праказаў Рыгор і падняўся з месца.
Ён не агледзеўся, як Гэля стала перад ім у адной сарочцы, ні каліва не саромеючыся.
— Мы ж разам раслі, разам гадаваліся... Няўжо ты гнацьмеш мяне, Рыгор, ад сябе?..
Спрытным скокам яна апынулася на ложку і заківала Рыгору пальцам.
— Гэля, ну як ты дазволіла сабе гэта? — упічліва запытаў Рыгор.
Гэля маўчала, утуліўшыся тварам у падушку. Рыгор не кранаў яе, адчуваючы глыбіню трагедыі, якую перажывала пры ім дзяўчына.
Ён ужо драмаў, сціснуўшыся ад жалю, калі громкі плач Гзлі яго абудзіў. Расплюшчыўшы вочы, Рыгор угледзеў каля сябе Гэлю. Яна сядзела і плакала.
— Чаму ты не спіш?
— Не магу... Паверыш... Го-ой-ой!.. Рыгорка... Выцягні ты мяне з гэтае ямы... Ты ж абяцаў мне месца, помніш? Ласне табе не рупіць Гэля? Твая таварышка ў дзяцінстве, верная твая пасяброўка... Няўжо табе лёгка, гледзячы на мяне, га?.. Сілцы, маладосць, каханне, Пятрусь... Збаў мяне, сябру мой...
Рыгор бязмоўна ахапіў Гэлю двума рукамі, прыцягнуў да сябе і пацалаваў яе ў халодны, напудраны твар.
— Я ўсё зраблю, што ад мяне залежыць... Я выму цябе з гэтага балота, выму-у... Чаму ж ты мне раней не казала?
Уперамежку з доўгімі маўчанкамі, яны прагутарылі да самай раніцы.
Ужо забялеў золак першага дня новага года, калі Рыгор крыху заснуў. Але Гэля яго абудзіла. Ён, стомлены і сонны, паспешна сабраўся і, не развітваючыся з Гэляю, кінуўся ў дзверы. Цяжкія крокі яго ног прагучалі па кватэры.
— Адну хвілінку! — перапыніў яго нейчы вымусовы голас.
Рыгор абярнуўся і ўгледзеў перад сабою ўчарашняе страшылішча — кабету. Яна бессаромна, у адной кашулі, стаяла ў прачыненай фортцы дзвярэй і ўпарта глядзела ў яго бок.
— Вы заплацілі за піва? Гэля?
— Усё заплочана, Палута Янкаўна, прапусцеце! — даняслося з Гэлінага пакоя.
Рыгор павярнуў да дзвярэй.
—Вы там абмацайце крук, налева... Заходзьце-э часцей...— праказала кабета.
Ціхая, марозная раніца асвяжыла Рыгора. Ён безаглядна прабег вузкі цесны двор і ачуўся за брамаю, як у новым свеце. На вуліцы яшчэ было пуста. Першы вагон трамвая выскачыў з-за рога высокага будынка на Вазнясенскім праспекце і шпарка пранёсся перад яго вачыма. У замёрзлых, абснежаных вокнах мігала некалькі людскіх ценяў. На адгоне квартала — рассыпалася серабро сігнальнага званка. На рагу гандлёвага рада Аляксандраўскага рынку стаяла некалькі рамізнікаў. Ухутаныя ў доўгія зялёныя халаты і валасатыя пыжыкавыя шапкі, двое з іх стукаліся адзін з другім, праганяючы мароз. Трэці неадгінна сачыў за таварышамі і весела падбадзёрваў іх частымі выгукамі.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34