Крыжавыя дарогi, 2 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34

«Цені забітых трывожаць тыранаў!»
Зыкі станкоў заглушалі перамову Рыгора з Анікеем да канца дня.
На развітанні Рыгор моцна паціснуў Анікееву руку і з ранішнім настроем пайшоў на кватэру.
Хрусткі снег спяваў у яго пад нагамі.
Дзевятае студзеня?
— Дзевятае студзеня.
Празрыстая палоска бадзёрых адчуванняў цягнулася перад ім усцяж сямі наступных дзён. «Цені забітых трывожаць тыранаў!»
— Чакайце, на хвілінку.
Рыгора наганяла Рыма. Ен пазнаў яе на адгоне каля двух сажняў і ўхмыльнуўся:
— Ізноў мы з вамі стрэліся на тым жа месцы.
— Можа, прымха?
— Я вас заўважыла і думаю, што вы мяне таксама... усё ж, аднак, прайшлі — і не ўшманкі.
— Убачайце, я вас не заўважыў, даю слова.
— А я вам магу паклон перадаць...
— Можа?
— Ну, я вам здаецца?
— Губляюся, ведаеце, у дагадках...
— Я выпадкова зусім стрэлася з адной вашай знаёмаю. Яна сястрою зараз.
— Ганна? — нечакана для сябе самога праказаў Рыгор.
— Брунетка такая, стройная і сімпатычная...
— Вы не кламіце?
— 3 якогасьці мястэчка, казала. Разгаварыліся, і яна мне давай апісваць вас... Я, прызнацца, дала ёй ваш адрас.
Гэта канчаткова збіла Рыгора ў яго дагадках, і ён абмежаваўся тым, што падзякаваў Рыму.
— Але гэта між іншым,—. прамовіла яна, рушыўшы з месца: — Я, уласна кажучы, хацела запытаць вас, ці не чулі вы пра Петруся?
Няведанне Рымы яго здзівіла.
— Хіба ж вы не чулі? — запытаў ён.
— Ведаеце, нічагуткі. Наведаць усё не збяруся, а ад яго жаднае чуткі...
— Тады я вас абрадую — Пятрусь учора заходзіў да мяне; яго выпусцілі і... высылаюць...
Рыма, як ішла, так раптам спынілася.
— I не даў мне знаць!
У яе словах пачуўся жорсткі папрок Петрусю.
— Ён, напэўна, не паспеў яшчэ гэтага зрабіць, Рыма. Дрэннага не думайце-э...
Рыма моўчкі ішла побач Рыгора, правяраючы ісціну яго завярэнняў. Рыгор шкадаваў яе перабіваць.
Абое не прыкмецілі, як іх нагналі чыесьці скрыпучыя крокі.
— Выбачайце! — нечакана даняслося да іх. Яны збочылі з тратуара. Абмінуўшы іх паглядзеў назад. Рыгору ёкнула ў нутру. «Знаёмы»,— мігнула няўвераная думка. I ён цішком пазваў:


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34