Крыжавыя дарогi, 2 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34

— У чым справа?
— Папсаваліся правады і перарваўся ток. Разам з публікаю Рыгор пакінуў вагон і ачуўся ў
нерашучасці, як быць — дабірацца да Маскоўскае заставы ці перавырашыць гэта пытанне. Ён схіляўся да апошняга, хоць яму не хацелася адмяняць свой ранейшы намер.
3 невыразнаю думкаю ён пайшоў у бок Неўскага, азіраючыся на трамвай.
Ужо ён быў ад праспекта на адгоне не болей пяці сажняў, калі насустрач яму паказалася грамадка раненых у справоджанні дзвюх сясцёр. Рыгору раптам успомнілася гутарка з Рымаю пра яго знаё'мую сястру. «А можа стацца, што?..»
Ён пасмяяўся з гэтых сваіх думак і адвярнуўся да акна кніжнае вітрыны.
Пярэстыя вокладкі новых кніжак замігалі ў яго ваччу. Заварушылася нейкая асабліва вострая прагнасць мець іх у сябе і запойна, засаб перачытаць да аднае. Вечар у вечар, адкінуўшы шэраг іншых заняткаў, сесці ад шостае гадзіны дня і...
Лёгкі штуршок прымусіў яго азірнуцца направа. На Рыгора з пракольваючай пільнасцю ўзіралася адна з сясцёр, што праводзіла раненых. Пазадзе яе стаяла двое калек-салдат — адзін на дзвюх мыліцах, другі — на драўлянай назе. Абодва глядзелі ў шырокую светлую шыбу кніжнае вітрыны.
— Вы хочаце ў мяне чаго-кольвечы запытаць? — праказаў Рыгор да сястры.
Тая адвяла ад яго вочы і зрабіла намер ісці, але раптам адказала:
— Мне здаецца, што я вас дзесьці бачыла.
— Магчыма, толькі...
Умомант незнаёмая сястра выявіла ў Рыгоравым ваччу многа знаёмых рысак, дапомніўшы яму маладую смагінскую карчмарку.
— Ці не былі вы толькі ў Смагіне?
— Ліба?
Яны прывіталіся, не верачы адно другому.
— Але вы знаеце, што мне надовечы пра вас казалі,— пахваліўся Рыгор.
— Правізарша? Ну, вы ж успаміналі мяне, скажэце, хоць раз?
— Я вельмі быў узрадаваны, калі пачуў пра вас і калі атрымаў ваш уклон... Ці мо яго мне ўплялі ў камплімент, і я дарэмна тут...
— Ужо нават заўтрашнім днём я варвалася б у ваш пакой... Вось гэта ваш адрас...
Яна паказала на рыдыкюль.
— Мне казалі, але, паверыце, я ніяк не мог здагадацца, што вы — сястра. Я губіўся ў дагадках, і каб мне падказалі, што вы ачуліся ею...
— Чаму. дрэнная справа?
— Не тое зусім, Ліба. Ну, я...
— Вы не ўлічваеце, Рыгор, аднаго. Маё ж званне мне дае правы тупаць вось па гэтым тратуары... Гэта — ад Смагіна... Смагіна?! Ды дзе ўжо ён, той Смагін... 0 Рыгор! Я вам хачу пераказаць цэлую эпапею, крывавую эпапею нашага мястэчка.
— Сястрыца! — пазваў яе ранены на мыліцах.— Пойдам паціхай, холадна.
Ліба адвярнулася ад Рыгора і штосьці праказала раненаму.
— Мне вельмі хочацца пагутарыць з вамі, ну, бачыце, зусім няма часу... Даруйце ўжо, калі-кольвечы...
— А вы ж збіраліся заўтра, як быццам бы?..— запытаў Рыгор.
— Думала, толькі кожную хвіліну мне могуць паперашкодзіць.
— Ліба Шлёмаўна! — гукнула Лібу яе таварышка.
— Зараз, Тацяна Іванаўна, у хвілінку...
Яна яшчэ раз працягнула руку Рыгору і з гасціннаю ўхмылкаю на пасталеўшым сур'ёзным твары, пад белаю касынкаю, адступіла назад на пару крокаў.
— Вас нельга пазнаць...
— Няўжо толькі праўда таму?


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34