Крыжавыя дарогi, 2 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34

— Ты варочай налева — прасцей дарогі не знойдзеш.
— Да ўжо ж.
Анікей развітаўся і спешна пайшоў у бок Выбаргскае шашы. Як яно выйшла, што Рыгор вывеў на гэта месца, для яго таксама было няясна. Ён шчыра смяяўся з таварыша.
Той мінаў другі квартал, калі Рыгор кінуў праводзіць яго ўзрокам і павярнуў направа, да сябе.
Ён зрабіў некалькі крокаў, зноў вяртаючы думкі да Якава, і не заўважыў, як хтосьці мігнуў паміж яго. Рыгор спыніўся і агледзеўся. Мо на сажань ад яго стаяла якаясьці жанчына, азіраючыся. Рыгорам зайграла цікавасць.
— Не пазналі? — запытаў ён.
— I вы не пазналі?
Знаёмы акцэнт рушыў Рыгора з месца.
— Няўжо гэта...
Ён падумаў на Гэлю і раптам змяніў дагадку.
— Вось, бачыце-э...
— То-та і ёсць, што не бачу...
— Вы Рыму суйздром запамятавалі... А я вось іду ад вас...
— Рыма?!.
Каб хто чуў Рыгораў выказ, падумаў бы, што Рыгор напаў на след чалавека, якога шукаў гадамі. Мяккасць і мілагучнасць яго голасу дыхала весялухаю радаснага пачуцця.
Рыма пачула ў ім нечаканую асалоду.
— Ха-ха-хэ-э! — зарагатала, падыходзячы насустрач.
Поціск іх рук быў шчырым і сардэчным. Рыгор зразумеў яго, як выбачэнне з боку Рымы.
— А я зняверыўся быў... Памятаеце-э...
— Кіньце-э... Хто ўспомніць мінулае, таму... Хэ-хэ-э-хэ!.. Ну, я буду шчаслівая!..
— Чаму?
— Вы не пазналі...
— Я вам жадаю...
Ласкавая, крохкая ўхмылка на Рыгоравым твары была заканчэннем яго сказа... Рыма разумела ўсё, што таілася ў ёй. Дзяўчыне было прыемна слухаць Рыгора ці проста, моўчкі, глядзець у яго раскрытыя вочы... Яна не аднімала свае рукі з яго рук і мінаю Джыяконды выклікала новыя сказы з Рыгоравых вуснаў...
— Я заўсёды ўспамінаю вас...
— Маўчэце... Хто ўспомніць мінулае...
Рыма падняла ўгору левую руку і паказала ўказны палец.
— Разумею... Чаму ж вас я не мог дачакацца?..
— А ў мінулую нядзелю хто вас наведваў? Бяспамятнасць?
Рыгор успомніў, што яго гаспадыня паведамляла пра нейкую дзяўчыну... Так, гэта тады, калі ён прыйшоў з Гэляю...
— Вам холадна, Рыма?
Ён смела крануў яе пушыстага, коцікавага каўнера. Драбнюткія пылінкі снегу ссыпаліся на ровень надгруднага прастору.
— Марозіць?
— Марозіць!.. Золка...


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34