Крыжавыя дарогi, 2 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34

— Няўжо я вам хлушу, малады чалавек? Запытайце, калі не верыце, яе таварышак. Пайшла, як заўсёды хадэіла з кватэры, і хоць бы па настроі відаць было, што ліхамыснае — барані божа... Шурка! — аклікнула рэзкім голасам гаспадыня і адсунула дзверы.
У пакой убегла светлая бландзінка з разбэрсанымі на плячах завілымі касамі. Угледзеўшы Рыгора, яна роблена засмяялася і недвухзначна мірганула сінімі бліскучымі ад атрапіну вачыма.
— Ты памятаеш, калі Гэля апошні раз выходзіла ў горад? — наводна запытала гаспадыня.
Дзяўчына ўмомант перамяніла настрой, зрабілася нерухомай і баязлівай ды ўпаўголас адказала:
— Бедная Гэлінька, яна была тады сама не свая...
— Лжэш, блядзюшка,— тупнула нагою азвярэлае чудзішча ў асобе гаспадыні.— Ды цябе ж, здаецца, і не было тады, а смее...
— Так гэта вы збяёдавалі маладое жыццё... Рыгор злосна страсянуў стаяўшую пад рукою фатэлю і, абураны нечаканаю весткаю пра Гэліна самагубства, выйшаў з гаспадынінага пакоя.
Цёмны калідор узбіў яго на якіясьці куфэркі, I ён уголас вылаяўся па адрасе гаспадыні.
Ужо ён мацаў клямкі ў дзверах, як да яго данёсся глухаваты вокліч:
— На адну хвілінку!
Ён адвярнуўся ў цем калідора і ў гэты ж момант пачуў даткненне да рукі шамкага лістка паперы.
— Відаць —¦ гэты ліст вам ад Гэлі? — праказала цішком выкліканая гаспадыняй бландзінка.
Рыгор схамянуўся ад абдаўшага яго жалю, порстка выхапіў з халоднае рукі дзяўчыны ліст і, безумоўна, шпунтам вылецеў за дзверы. Без озірку прайшоў ён вузкі двор, выйшаў на вуліцу і ўподбежкі накіраваў да трамвайнае спынкі. У левай руцэ, запхнутай у кішэню, ён трымаў перададзены яму ліст.
Гэлін вобраз міргаў у яго ваччу, жорнамі ціснучы на раскалыханае сэрца. Дапушчальны змест ліста перабіваў усе іншыя думкі, падбіваў заўвагу да ўсяго акаляючага.
Не заўважыў Рыгор і раптоўнага з'яўлення перад ім Артура Цвібеля.
— Ты адкуль гэта, калега? — гучна прамовіў той, стукнуўшы па плячы Рыгора.— Ці не ад Ганны толькі?
Рыгор здзіўлена паглядзеў на Артура і нічога не адказаў на яго запытанне.
— Не пазнаеш? — перапытаў Рыгора Артур.
— Ах! Даруй, я зусім ашаламіўся...
— Чаго? Шкадуеш Ганны?
— Ганны? — трывожна перапытаў Рыгор.
— Так. А ты ж часамі не ад яе?
— Не-э. I з ёю нядобрае што?
Смяшок, прайшоўшы па здаровым круглым твары Артура, крыху супакоіў Рыгора.
— Як табе сказаць... Хто як глядзіць...
— У чым справа?
— А ты ж хіба не ведаеш, што яна памянула цябе добрым словам і...
— I што?
— I стала вернай жонкай Лукі Дарафеіча. Ха-ха-ха! Вось табе нумарок... Не чуў? Ба-абы-ы! Ды і ты падкачаў, браце. Можна сказаць — з-пад рук выпусціў гэткую дзяўчыну.
Паведамленне Артура Цвібеля, як яно не было знянацкім, не зрабіла на Рыгора моцнага ўражання. Трагедыя Гэлі прытупіла яго пачуцці, і ў іх не знайшлося належнага водгуку на свежую, далёка не прыемную навіну. Тым не меней, Рыгор не выпусціў гэтага з-пад Увагі і яшчэ болей ацяжыў сум свайго настрою.
— Ха-ха-ха! Што ў цябе за настрой. Упершыню сустракаю. Не хочаш, а трэба смяяцца. Кінь жа, калі сапраўды!
Артур бачыў, што яго рэзвасць не ўплывае на Рыгора, і гэта яго занепакоіла.
— Ты сапраўды, як я бачу?..
Пад'ехаўшы трамвай не дазволіў Рыгору адказаць. Яны развіталіся і рассталіся.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34