Крыжавыя дарогi, 2 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34

— Не забывайце Петруся — ён ваш лепшы таварыш...
Яна бразнула цяжкаю клямкаю дзверац і схавалася ад Рыгора.
У гэты момант пачуўся трывожны званок пажарных, якія ўгрунь несліся з-пад Выбаргскае шашы ўсцяж вуліцы. Чырвоныя лахматыя факелы агню развяваліся на белым фоне снегу, прамянеючы рэвалюцыйнымі сцягамі.
Ганна ўжо трэці раз спускалася з свайго пакоя на вуліцу. Абегала некалькі крамак, а забыла хлеба.
Рыпала пад нагамі, і бляск марознага галену пярэсціў у ваччу.
У хлебнай падбіралі апошні тавар. Голыя паліцы дапаміналі пра святы.
— Хоць пару фунтаў, Мікалай Ігнатавіч,— папрасіла яна маладога рухавага прыказчыка.
— Ды хопіць, хопіць, барышня,— адказаў той. Ганна прашылася да прылаўка і ўзяла адважаны
хлеб. Цяжкія медзякі бразнулі аб дошку.
— Вазьмеце грошы.
Прыказчык паглядзеў на Ганну і жартоўна ўхмыльнуўся.
— Жадаю вам весела спаткаць Новы год... Ужо з дзвярэй Ганна паслала аддзяку.
А. на першым кроку за дзвярыма забыла, што і была ў краме. Тым жа тэмпам яна накіравала да сябе. Ёй не хацелася, каб госці засталі яе непадгатаванай для іх спаткання.
Ачуўшыся ў пакоі, яна агледзела яго, як незнаёмы ёй, і паківала галавою. Ёй паказалася, што ў яе дужа ўбога і непрытульна. Прыйдуць госці, а іх стрэнуць гэткія абставіны. Не, тут не да навагодніх настрояў.
Ганна лераставіла накрыты закуекаю стол; прымеркавала на вока, як і што рассядуцца госці, пасля яшчэ раз прыгладзіла пасцель і паправіла накідку на падушках. Далей пачала прыбірацца.
Кожны стук у калідоры і за дзвярыма, на ўсходах, яе нервавалі. Час бег няўтрымна, а працэс чакання гэткі цікавы! Ганна нічога не мела б, каб ён працягнуўся надалей... Але разам з гэтым ёй прыкра было думаць, каб закліканыя не прыйшлі.
Бось перад ёю мігнулі: Рыгор, Лука Дарафеіч, Міхась Камар... Ізноў яна глянула на прыгатаваную вячэру. Яе ўражанне перабіў зычны званок. Ганна кінулася да дзвярэй і пачула гаспадынін голас:
— Дома, направа першыя дзверы. Следам да яе пастукалі.
— Прашу вас,— пазвала Ганна і адчыніла пакой.
— Я ранні госць, выбачайце мне,— праказаў Рыгор.
— Яшчэ б чаго не хапала... Бяры крэсла... А я думала, што, можа, ты забудзеш і не наведаеш.
— Гм! Якія дзіўныя ў цябе думкі. Рыгор распрануўся і пацёр рукі.
— Вось марозік — дык марозік! Бедныя салдаты — трэба ж ім цярпець у акопах.
— Праўда, горкая праўда... Церпяць, а завошта? Ганна раз-поразу паглядала на стол, сочачы за
Рыгорам. Той жа тупаў на малютвай плошчы паміж сталом і дзвярыма і паахківаў.
— Зіма бярэ сваё...
— А я, ведаеш, Рыгор, што надумала?.. Ганна пытальна зазірнула Рыгору ў вочы.
— Што?
— Пайсці ў сёстры... Тут нас некалькі чалавек, і я з імі... Мне хочацца памагчы няшчасным салдатам... Хоць чымсь-кольвечы памагчы... Як ты думаеш? Твая думка будзе мне...
Ганна не даказала, мэрам бы збаяўшыся выказваць свае намеры.
— Як табе сказаць... Мне шкада цябе... Я б не хацеў з табою расставацца... Усё ж, Ганна, ты сама над сабою пан...
Яна задумалася. I прыгатаваны стол, і спатканне гасцей, і пераднавагодні настрой — усё гэта на момант знікла дзесьці, затулілася Рыгоравым выглядам. Ганнаю апанавала пачуццё шэрае невыразнасці, тупое і безвыходнае. У гэтым пачуцці расплылася за апошні час набліжаная да яе істота Лукі Дарафеіча... «Няўжо такі Рыгор?» — бліснула ў Ганнінай галаве запытанне і раптам абарвалася. Ізноў званілі. Ганна борзда пабегла адчыніць.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34