Крыжавыя дарогi, 2 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34

— Я была ў Петруся...
— Былі ў Петруся?!
— Дзівіцеся? Была... Ён казаў мне, што бачыўся з вамі... Я так і думала, што вы таксама былі.ў яго...
— Як жа Пятрусь сябе адчувае?
— Па-мойму, дрэнна... Ён вельмі змізарнеў і пабляднеў... Мне шкада яго... Ён гэткі добры і мілы чалавек...
— Ну, калі ж, нарэшце, яго вызваляць? I чым...
— Чакае, нібыта днямі яго лёс будзе вырашан...
— Казаў?
— Так, казаў... Жудасць бярэ, Рыгор, уяўляючы сабе яго стан...
— Я з ім знаёмы...
— Што вы кажаце?
— Сядзеў... А ласне вам Пятрусь не казаў?
— Магчыма... Ён вельмі дзякуе вас за грошы. Пра-сіў перадаць, што калі можна, пастарайцеся яшчэ хоць раз наведаць яго... Ён добры таварыш... Каб я была...
Рыма адвярнулася на вуліцу.
— Я ненавіджу гэтыя людскія ўмоўнасці... Як павуцінаю, пераблытана імі наша жыццё... I чуеш у сабе сілу, а між тым не можаш з агідаю іх парваць...
Скажэце, Рыгор, колькі пойдзе часу на тое, каб усе гэтыя талмуды, евангеллі, псалтыры і торы сабраць у адно месца і — шшу-ух! агнём... Мне шкада Петруся, як бывае шкада...
Рыгор апяразваў Рыму праваю рукою. I чуў, постаць яе аддавала нервовым трапятаннем; ён настарожваўся і выбіраў гладкія, плаўкія сказы, каб імі не раздражніць дзяўчыну.
Яна штосьці такое перажывала — відаць было з яе адрыўнай, затуманенай гутаркі, з частага дапамінання пра Петруся.
— Вы ідзеце дамоў,— праказала яна Рыгору, калі яны спыніліся перад брамаю аднае дачкі.— А я выберу час і зайду, каб доўга-доўга і пра ўсё-ўсялякае пагутарыць з вамі...
— Даяце слова?
— Не верыце?
— Буду вельмі рад з вамі спаткацца...
— Не забывайце Петруся — ён ваш лепшы таварыш...
Яна бразнула цяжкаю клямкаю дзверац і схавалася ад Рыгора.
У гэты момант пачуўся трывожны званок пажарных, якія ўгрунь несліся з-пад Выбаргскае шашы ўсцяж вуліцы. Чырвоныя лахматыя факелы агню развяваліся на белым фоне снегу, прамянеючы рэвалюцыйнымі сцягамі.
Ганна ўжо трэці раз спускалася з свайго пакоя на вуліцу. Абегала некалькі крамак, а забыла хлеба.
Рыпала пад нагамі, і бляск марознага галену пярэсціў у ваччу.
У хлебнай падбіралі апошні тавар. Голыя паліцы дапаміналі пра святы.
— Хоць пару фунтаў, Мікалай Ігнатавіч,— папрасіла яна маладога рухавага прыказчыка.
— Ды хопіць, хопіць, барышня,— адказаў той. Ганна прашылася да прылаўка і ўзяла адважаны
хлеб. Цяжкія медзякі бразнулі аб дошку.
— Вазьмеце грошы.
Прыказчык паглядзеў на Ганну і жартоўна ўхмыльнуўся.
— Жадаю вам весела спаткаць Новы год... Ужо з дзвярэй Ганна паслала аддзяку.
А на першым кроку за дзвярыма забыла, што і была ў краме. Тым жа тэмпам яна накіравала да сябе. Ёй не хацелася, каб госці засталі яе непадгатаванай для іх спаткання.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34