Чырвоныя зарнiцы, 2 частка


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19

Яшчэ дзень — другі, а можа, і тыдзень забастоўкі не таілі ў сабе нічога страшнага для Рыгора. Наадварот, забастоўка нясла з сабою развой далейшых здарэнняў узвышанага настрою. Яна глядзела з утулаў абкураных гмахаў бадзёрым узрокам людскога ўздыму. На яе чырвоным фоне густою плямаю чарноты акрэслівалася новае звяно ў ланцугу самотных, незлічоных, але глыбокіх ды балючых трагедый. На хібах хваль, што іх раскалыхвае людскі акіян, шавеляцца нябачнымі жывучкамі штодзённыя гісторыйкі паасобных чалавечых светаў. Незаўважныя ў мільёнах, яны агромністы ў адзінках. Бясследныя для грамады, яны выпальваюць несціраныя сляды для індывідуумаў. Ціхае заміранне струны глушыць завіруху...
Чорнаю істужкаю працягнулася жалобная палоса падзей, разгарадзіўшы гісторыю Рыгоравага жыцця надвое. Па адзін бок — доўгі марціралог страт, разлукі; па другі — бляск сустрэч, калыханне надзей, нараджэнне вялікіх неспадзяванак...
Дзве лесвіцы, што несупынна рухаюць — адна ўгору, другая ўніз. Гэта жыццё.
Наўсцяж мінулых гадоў, як ахапляе памяць, у шэрай, каламутнай далі — роўна-супярэчнае, калючае, а між тым...
Ступенька за ступенькаю — угору ды ўгору!
— Ты ўжо дома?
Ліба незаўважна для Рыгора апынулася ў пакоі.
— Колькі часу?
— Дзесятая гадзіна. Ты спаў?
— Падобна таму.
— Пра што ты кажаш?
Ліба ўперылася ў мужа здзіўленым узрокам.
— Ты ўсхвалёваны, Рыгор? Непрыемнасці з заводам?..
— Непрыемнасці... Як табе сказаць...
— Забастоўка не скончана?
— Не! Ды не ў гэтым справа.
— Ну, вы ж траціце час.
— Здохнуць, а прастой заплацяць...
Ліба не цалкам згаджалася з Рыгорам. Але яна не хацела раздражняць мужа сваім разувер'ем.
Яна таксама была ўпэўнена, што бягучая сітуацыя не пакрыўдзіць забастоўшчыкаў, аднак не хацела даваць свайго аналізу наступнаму.
Забастоўка цягнулася болей двух тыдняў і скончылася поўнаю перамогаю рабочых. Рыгор прынёс пра гэта вестку Любе, як матрос пра зямлю — Калумбу.
Перамога над прадпрыемцамі акрыліла іх абаіх.
Не толькі Рыгор, але і Ліба адчувала сябе героем дня, хоць ад выйгранае забастоўкі ў лазарэце нічога не змянілася.
Там цягнулася жыццё, да прыкрасці аднастайнае, сумнае.
Вайна рабіла сваю справу, калечачы людзей, якія несупынна папаўнялі месцы падлечаных ці памершых. Дзень у дзень ішла гэта нудная, нервовая перасоўка калек; з ранку да вечара цяжэй раненыя нылі ад болю, здаравейшыя — ад суму.
Белымі зданямі мігалася па цесных калідорах неадлучная смерць. Яе не вытручвала едкая ёдаформа, цягучая рыцына, трутлівая карболка.
Гэтыя лякарствы служылі прыправай душнаму паветру, якім мусілі сапсці безнадзейна хворыя і тыя, хто іх абслужваў.
Але ніхто не задумваўся над тым, наколькі скарочвалася жыццё ад гэтай атруты.
Жахі вайны, як цэлага, хавалі ў сабе крывавыя эпізоды, якія складалі яе цэласць.


1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19